Verse 1.1
വിവർത്തനം
മഹേശ്വരനെയും പാർവ്വതിയെയും ഗണനായകനെയും നമസ്കരിച്ചുകൊണ്ട്, സംസാരത്തിൽ നിന്ന് കടത്തുന്നവനായ പരമാത്മാവായ ഗുരുവിനെ ഞാൻ ഭജിക്കുന്നു.
അർത്ഥം
ശിവ സ്വരോദയത്തിന്റെ ആദ്യ ശ്ലോകം ആധ്യാത്മിക യാത്രയുടെ അടിസ്ഥാന തത്വത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇവിടെ മഹേശ്വരൻ, ശൈലജ (പാർവ്വതി), ഗണനായകൻ എന്നിവരെ നമസ്കരിക്കുന്നത് വെറും ആചാരമല്ല, മറിച്ച് പ്രപഞ്ചത്തിലെ സ്ഥൂലവും സൂക്ഷ്മവുമായ ശക്തികളെ അംഗീകരിക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമാണ്. ശ്വാസത്തിന്റെ ഗതിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ ശാസ്ത്രം ആരംഭിക്കുന്നത് ഈശ്വരാനുഗ്രഹത്തോടെയും ഗുരുപരമ്പരയുടെ അനുഗ്രഹത്തോടെയും മാത്രമേ സാധ്യമാകൂ എന്ന് ഇത് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.
'സംസാരതാരകം' എന്ന പദം ഇവിടെ നിർണ്ണായകമാണ്. ജനനമരണ ചക്രമായ സംസാരത്തിൽ നിന്ന് മോക്ഷത്തിലേക്ക് കടത്തുന്ന തോണിയാണ് ഗുരുവെന്നും പരമാത്മാവെന്നും ഇതിൽ പറയുന്നു. ശ്വാസം നിയന്ത്രിക്കുന്നതിലൂടെയും അതിന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ അറിയുന്നതിലൂടെയും മനുഷ്യൻ തന്റെ അസ്തിത്വത്തെ ഉയർത്തുന്നു എന്നാണ് ഭാവം. ബാഹ്യമായ ദേവതാാരാധനയും ആന്തരികമായ ആത്മജ്ഞാനവും തമ്മിലുള്ള സമന്വയമാണ് ഈ വരികളിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നത്.
ചിന്തനം
ഇന്ന് ശ്വസിക്കുമ്പോൾ, ഓരോ ഉച്ചിശ്വാസത്തിലും (inhalation) വിശ്വത്തിൽ നിന്ന് ദിവ്യമായ ഊർജ്ജത്തെ സ്വീകരിക്കുന്നു എന്നും, ഓരോ നിശ്വസത്തിലും (exhalation) മനസ്സിലെ ഭാരങ്ങളെയും സംസാരബന്ധങ്ങളെയും വിട്ടൊഴിയുന്നു എന്നും ഭാവന ചെയ്യുക. ശ്വാസം എന്നത് നിങ്ങളെ ഇക്കരയിൽ നിന്ന് അക്കരെ എത്തിക്കുന്ന 'താരക' അഥവാ തോണിയാണെന്ന് ഓർത്ത്, ഓരോ ശ്വാസവും ബോധപൂർവ്വം എടുക്കുകയും വിടുകയും ചെയ്യുക.
A contemplative reading in the spirit of the Swarodaya — the yoga of the breath tradition — an aid to reflection, not a substitute for a living teacher or the classical commentaries.