← Shiva Svarodaya
Shiva Svarodaya

1.282–1.321

40 verses · Traditional

1.282सप्त नव त्रयः पञ्च वारान्सङ्गस्तु सूर्यभे । चन्द्रे द्वितुयषट्कृत्वा वश्या भवति 1.283सूर्यचन्द्रौ समाकृष्य सर्पाक्रान्त्याऽधरोष्ठयोः । महापद्मे मुखं स्पृष्ट्वा वारं 1.284आप्राणामिति पद्मस्य यावन्निद्रावशं गता । पश्चाज्जागृति वेलायां चोष्यते गलचक्षुषी 1.285अनेन विधिना कामी वशयेत्सर्वकामिनीः । इदं न वाच्यमस्मिन्नित्याज्ञा परमेश्वरि 1.286अथ गर्भप्रकरणम्। ऋतुकालभवा नारी पञ्चमेऽह्नि यदा भवेत्। सूर्यचन्द्रमसोर्योगे सेवन 1.287शङ्खवल्लीं गवां दुग्धे पृथ्व्यापो वहते यदा । भर्तुरेव वदेद्वाक्यं गर्भं देहि त्र 1.288ऋतुस्नाता पिबेन्नारी ऋतुदानं तु योजयेत्। रूपलावण्यसम्पन्नो नरसिंहः प्रसूयते 1.289सुषुम्ना सूर्यवाहेन ऋतुदानं तु योजयेत्। अङ्गीनः पुमान्यस्तु जायते त्रासविग्रहः 1.29023 शिवस्वरोदयः विषमाङ्के दिवारात्रौ विषमाङ्के दिनाधिपः । चन्द्रेनेत्राग्नितत्त्व 1.291ऋत्वारम्भे रविः पुंसां स्त्रीणां च सुधाकरः । उभयोः सङ्गमे प्राप्तो वन्ध्या पुत्र 1.292ऋत्वारम्भे रविः पुंसां शुक्रान्ते च सुधाकरः । अनेन क्रमयोगेन नादत्ते दैवदारुकम् 1.293चन्द्रनाडी यदा प्रश्ने गर्भे कन्या तदा भवेत्। सूर्यो भवेत्तदा पुत्रो द्वयोर्गर्भ 1.294पृथ्व्यां पुत्री जले पुत्रः कन्यका तु प्रभञ्जने । गर्भपातस्तेजसि स्यान्नभस्यपि न 1.295चन्द्रे स्त्री पुरुषः सूर्ये मध्यमार्गे नपुंसकः । गर्भप्रश्ने यदा दूतः पूर्णे पु 1.296शून्ये शून्यं युगे युग्मं गर्भपातश्च सङ्क्रमे । तत्त्ववित्स विजानीयात्कथितं तत्त 1.297गर्भाधानं मारुते स्याच्च दुःखी दिक्षु ख्यातो वारुणे सौख्ययुक्तः । गर्भस्रावः स्व 1.298धनवान्सौख्ययुक्तश्च भोगवानर्थसंस्थितिः । स्यान्नित्यं वारुणे तत्त्वे व्योम्नि गर 1.299माहेन्द्रे सुसुतोत्पत्तिर्वारुणे दुहिता भवेत्। शेषेषु गर्भहानिः स्याज्जातमात्रस् 1.300रविमध्यगतश्चन्द्रश्चन्द्रमध्यगतो रविः । ज्ञातव्यं गुरुतः शीघ्रं न वेदशास्त्रकोटि 1.301अथ संवत्सरफलकथनम्। चैत्रशुक्लप्रतिपदि प्रातस्तत्त्वविभेदतः । पश्येद्विचक्षणो योग 1.302चन्द्रोदयस्य वेलायां वहमानोऽत्र तत्त्वतः । पृथिव्यापस्तथा वायुः सुभिक्षं सर्वसस् 1.303तेजोव्योम्नोर्भयं घोरं दुर्भिक्षं कालतत्त्वतः । 24 शिवस्वरोदयः एवं तत्त्वफलं ज् 1.304मध्यमा भवति क्रूरा दुष्टा सर्वेषु कर्मसु । देशभङ्गमहारोगक्लेषकष्टादिदुःखदा 1.305मेषसङ्क्रान्तिवेलायां स्वरभेदं विचारयेत्। संवत्सरफलं ब्रूयाल्लोकानां तत्त्वचिन्त 1.306पृथिव्यादिकतत्त्वेन दिनमासाब्दजं फलम्। शोभनं च यथा दुष्टं व्योममारुतवह्निभिः 1.307सुभिक्षं राष्ट्रवृद्धिः स्याद्बहुसस्या वसुन्धरा । बहुवृष्टिस्तथा सौख्यं पृथ्वीतत 1.308अतिवृष्टिः सुभिक्षं स्यादारोग्यं सौख्यमेव च । बहुसस्या तथा पृथ्वी अप्तत्त्वं वहे 1.309दुर्भिक्षं राष्ट्रभङ्गः स्यादुत्पत्तिश्च विनश्यति । अल्पादल्पतरा वृष्टिरग्नितत्त 1.310उत्पातोपद्रवाः भीतिरल्पा वृष्टिस्युरीतयः । मेषसङ्क्रान्तिवेलायां वायुतत्त्वं वहे 1.311मेषसङ्क्रान्तिवेलायां व्योमतत्त्वं वहेद्यदि । तत्रापि शून्यता ज्ञेया सस्यादीनां 1.312पूर्णप्रवेशने श्वासे सस्यं तत्त्वेन सिद्ध्यति । सूर्यचन्द्रेऽन्यथाभूते सङ्ग्रहः 1.313विषमे वह्नितत्त्वं स्याज्ज्ञायते केवलं नभः । तत्कुर्याद्वस्तुसङ्ग्राहो द्विमासे 1.314रवौसङ्क्रमते नाडी चन्द्रमन्ते प्रसर्पिता । खानिले वह्नियोगेन रौरवं जगतीतले 1.315अथ रोगप्रकरणम्। महीतत्त्वे स्वरोगश्च जले च जलमातृतः । तेजसी खेटवाटीस्था शाकिनीपि 1.316आदौ शून्यागतो दूतः पश्चात्पूर्णे विशेद्यदि । मूर्च्छितोऽपि ध्रुवं जीवेद्यदर्थ प् 1.31725 शिवस्वरोदयः यस्मिन्नङ्गे स्थितो जीवस्तत्रस्थः परिपृच्छति । तदा जीवति जीवोऽसौ 1.318दक्षिणेन यदा वायुर्दूतो रौद्राक्षरो वदेत्। तदा जीवति जीवोऽसौ चन्द्रे समफलं भवेत् 1.319जीवाकारञ्च वा धृत्वा जीवाकारं विलोक्य च । जीवास्थो जीवितप्रश्ने तस्य स्याज्जीवित 1.320वामाचारे तथा दक्षप्रवेशे यत्र वाहने । तत्रस्थः पृच्छते दूतस्तस्य सिद्धिर्न संशयः 1.321प्रश्ने चाधःस्थितो जीवो नूनं जीवो हि जीवति । ऊर्ध्वचारस्थितो जीवो जीवो याति यमाल