Sutra 1.12

വിവർത്തനം

വിസ്മയം തന്നെയാണ് യോഗത്തിന്റെ ഭൂമിക.

അർത്ഥം

ശിവസൂത്രങ്ങളിലെ ഈ വാക്യം, ആദ്ധ്യാത്മിക പരിണാമത്തിന്റെ തുടക്കം ബൗദ്ധികമായ പരിശ്രമത്തിലോ കർമ്മങ്ങളിലോ അല്ല, മറിച്ച് ഒരു ഗാഢമായ 'വിസ്മയത്തിൽ' (ആശ്ചര്യത്തിൽ) നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത് എന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ഇവിടെ വിസ്മയം എന്നത് ലൗകികമായ അത്ഭുതമല്ല; മറിച്ച്, ദൈനംദിന ജീവിതത്തിന്റെ യാന്ത്രികതയിൽ നിന്ന് പെട്ടെന്ന് മുക്തനായി, ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തിലും സ്വന്തം അസ്തിത്വത്തിലും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ദിവ്യമായ ചൈതന്യത്തെ (ശക്തിയെ) സാക്ഷാത്കരിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന അനുഭവമാണ്. സാധാരണക്കാർക്ക് നിസ്സാരമായി തോന്നുന്ന ഒരു ശബ്ദത്തിലോ, ഒരു കാഴ്ചയിലോ, അല്ലെങ്കിൽ ചിന്തയിലോ പെട്ടെന്ന് പരമശിവന്റെ വിളി പ്രതിധ്വനിക്കുമ്പോൾ മനസ്സ് സ്തബ്ധമാകുന്ന അവസ്ഥയാണിത്.

ഈ വിസ്മയമാണ് യോഗത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ഭൂമിക അഥവാ അടിത്തറ. കശ്മീര ശൈവപരമ്പരയിൽ ഇതിനെ 'ശാമ്പവോപായ'വുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. ഇച്ഛാശക്തിയുടെയും ശിവന്റെ അനുഗ്രഹത്തിന്റെയും സ്പർശനത്താൽ ഉണ്ടാകുന്ന ഈ ആഘാതം, വ്യക്തിയുടെ പരിമിതമായ അഹംഭാവത്തെ തകർക്കുകയും, വിശ്വചൈതന്യവുമായുള്ള ഐക്യബോധത്തിലേക്ക് വാതിൽ തുറക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ചിന്തകൾക്ക് അതീതമായ ഈ നിമിഷത്തിൽ, സാധകൻ താൻ ആരാണെന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള സംശയങ്ങളിൽ നിന്ന് മുക്തനായി, അനന്തമായ ശൂന്യതയിലും പൂർണ്ണതയിലും ലയിക്കുന്നു. ഇതാണ് യഥാർത്ഥ യോഗത്തിലേക്കുള്ള പ്രവേശന കവാടം.

ധ്യാനം

ഇന്ന് ദിവസത്തിൽ ഒരിക്കൽ, നിങ്ങൾക്ക് പരിചിതമായ ഒരു സാധാരണ സംഭവം തിരഞ്ഞെടുക്കുക; ഒരു പൂവിന്റെ വിരിയൽ, ആകാശത്തെ മേഘങ്ങളുടെ നീക്കം, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ശബ്ദം. ആ കാഴ്ചയെ അല്ലെങ്കിൽ അനുഭവത്തെ ഒരു പുതിയ കണ്ടുപിടുത്തം പോലെ, ആദ്യമായി കാണുന്ന ഒരാളുടെ വിസ്മയത്തോടെ നോക്കുക. "ഇത് എങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നു?", "ഈ ചൈതന്യം എവിടെ നിന്ന് വരുന്നു?" എന്ന ചോദ്യങ്ങളിലൂടെ ഉത്തരം തേടാതെ, ആ അനുഭവത്തിന്റെ ആഴത്തിൽ ലയിച്ച്, അതിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന ദിവ്യരഹസ്യത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു നിശ്ശബ്ദമായ ആശ്ചര്യം കൊള്ളുക. ആ വിസ്മയത്തിൽ തന്നെ കുറച്ചുനേരം ഉറച്ചുനിൽക്കാൻ ശ്രമിക്കുക; അതാണ് നിങ്ങളുടെ യോഗാഭ്യാസം.