Sutra 1.12
ଅନୁବାଦ
ବିସ୍ମୟୋ ଯୋଗଭୂମିକାଃ । ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ବା ବିସ୍ମୟ ହେଉଛି ଯୋଗର ଭୂମିକା ବା ଅବସ୍ଥା ।
ଅର୍ଥ
ଏହି ସୂତ୍ରରେ କୁହାଯାଇଛି ଯେ, ଯେତେବେଳେ ସାଧକ ନିଜର ପ୍ରକୃତ ସ୍ୱରୂପ ବା ଶିବତତ୍ତ୍ୱକୁ ଅନୁଭବ କରେ, ସେତେବେଳେ ତା ମନରେ ଏକ ଗଭୀର ବିସ୍ମୟ ଜାତ ହୁଏ । ଏହି ବିସ୍ମୟ କୌଣସି ସାଧାରଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ, ବରଂ ଏହା ହେଉଛି ସେହି ପରମ ଚୈତନ୍ୟର ଅନୁଭୂତି, ଯାହା ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ନିଜ ଭିତରେ ଧାରଣ କରିଛି । ଯେତେବେଳେ ସୀମିତ ଅହଂକାର ଲୀନ ହୋଇଯାଏ, ସେତେବେଳେ ସାଧକ ଦେଖେ ଯେ ଏହି ବିଶ୍ୱ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ କେବଳ ଚୈତନ୍ୟର ଏକ ଚମତ୍କାର ଖେଳ ମାତ୍ର ।
ଏହି ବିସ୍ମୟ ହିଁ ଯୋଗର ପ୍ରକୃତ ଭୂମିକା ବା ସୋପାନ । ଯେଉଁଠାରେ ମନ ସ୍ତବ୍ଧ ହୋଇଯାଏ ଏବଂ କେବଳ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଆନନ୍ଦ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଭୂତ ହୁଏ, ସେଠାରେ ହିଁ ସାଧକ ସତ୍ୟର ନିକଟତର ହୁଏ । ଏହା ହେଉଛି ସେହି ସ୍ଥିତି ଯେଉଁଠାରେ ସାଧକ ବୁଝିପାରେ ଯେ ସେ ନିଜେ ସେହି ଅନନ୍ତ ଚୈତନ୍ୟର ଅଂଶ ଏବଂ ସମଗ୍ର ସୃଷ୍ଟି ତା'ର ନିଜର ପ୍ରକାଶ ।
ଚିନ୍ତନ
ଆଜି ଦିନସାରା ଯେତେବେଳେ ତୁମେ କୌଣସି ସୁନ୍ଦର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖୁଛ, କାହା ସହ କଥା ହେଉଛ, କିମ୍ବା କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛ, ସେତେବେଳେ କ୍ଷଣକ ପାଇଁ ରହିଯାଅ । ଏହି ଜଗତର ବିଚିତ୍ରତା ଏବଂ ଏହାର ପଛରେ ଥିବା ଚୈତନ୍ୟର ରହସ୍ୟ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କର । ନିଜକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କର - ଏହି ସବୁ କିପରି ସମ୍ଭବ ହେଉଛି? ସେହି ବିସ୍ମୟକୁ ଅନୁଭବ କର ଯାହା ସବୁକିଛିକୁ ଜୀବନ୍ତ ରଖିଛି । ସେହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଭାବକୁ ନିଜ ଭିତରେ ଧାରଣ କର, ଯାହା ତୁମକୁ ତୁମର ସୀମିତ ପରିଚୟରୁ ବାହାରକୁ ଆଣି ବିଶ୍ୱବ୍ୟାପୀ ଚେତନା ସହ ଯୋଡ଼ିଦେବ ।
A contemplative reading in the spirit of the Kashmir Shaivism (Trika / non-dual Tantra) tradition — an aid to reflection, not a substitute for a living teacher or the classical commentaries.