Sutra 1.8

വിവർത്തനം

ജ്ഞാനം എന്നത് ജാഗ്രത് അവസ്ഥയാണ്.

അർത്ഥം

ഈ സൂത്രം സാധാരണമായി നാം ഉണർന്നിരിക്കുന്ന അവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് (ജാഗ്രത്) സംസാരിക്കുന്നില്ല, മറിച്ച് പരമശിവന്റെ സ്വപ്രകാശമായ ബോധത്തെക്കുറിച്ചാണ് പറയുന്നത്. ശൈവദർശനപ്രകാരം, സർവ്വവും ശിവമാണ്; അതിനാൽ പുറംലോകത്തെ വസ്തുക്കളെ കാണുന്ന സാധാരണ ജാഗ്രത് അവസ്ഥ പോലും യഥാർത്ഥത്തിൽ ശിവന്റെ ജ്ഞാനശക്തിയുടെ പ്രകടനമാണ്. ഇവിടെ 'ജ്ഞാനം' എന്നത് വെറും വിവരമല്ല, മറിച്ച് സ്വയം പ്രകാശിക്കുന്ന ചൈതന്യമാണ്. ആ ചൈതന്യം തന്നെയാണ് യഥാർത്ഥ ഉണർവ്.

ശംഭവോപായത്തിന്റെ ഭാഗമായ ഈ സൂത്രം, ബാഹ്യലോകത്തിന്റെ അനുഭവങ്ങളെ നിഷേധിക്കുന്നില്ല, മറിച്ച് അവയുടെ ഉള്ളിലെ സത്തയെ തിരിച്ചറിയാൻ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു. നാം കാണുന്ന ഓരോ രൂപവും കേൾക്കുന്ന ഓരോ ശബ്ദവും ശിവന്റെ ജ്ഞാനശക്തിയുടെ (ജ്ഞാനശക്തി) വികാസമാണ്. അതുകൊണ്ട്, ലോകം കാണുമ്പോൾ അത് ശിവനെ കാണുന്നതായി ഭവിക്കുന്നു. പുറമേയുള്ള വസ്തുക്കളിൽ നിന്ന് വേറിട്ടൊരു ജ്ഞാനമില്ല; വസ്തുക്കളെ അറിയുന്ന ആ ബോധം തന്നെയാണ് യഥാർത്ഥ ജാഗ്രത് അഥവാ ഉണർവ്.

ധ്യാനം

ഇന്ന് പുറംലോകവുമായി ഇടപഴകുമ്പോൾ, നിങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ തുറന്നിരിക്കുന്ന ആ സാധാരണ അവസ്ഥയിൽ തന്നെ ഒരു മാറ്റം വരുത്തുക. ഒരു വസ്തുവിനെ, ഉദാഹരണത്തിന് ഒരു മരത്തെയോ മുഖത്തെയോ നോക്കുമ്പോൾ, "ഇത് ഒരു മരമാണ്" എന്ന് മാത്രം ചിന്തിക്കാതെ, "ഈ മരത്തെ അറിയാൻ സാധിക്കുന്ന ഈ ബോധം എന്താണ്?" എന്ന് ചോദിക്കുക. ആ വസ്തുവിനെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന ഉള്ളിലെ വെളിച്ചം തന്നെയാണ് നിങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപം എന്ന് തിരിച്ചറിയുക. ഓരോ അനുഭവത്തിലും ആ അനുഭവത്തെ സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്ന ജാഗ്രതയെ (ഉണർവിനെ) മാത്രം ശ്രദ്ധിക്കുക.