Sutra 3.11

மொழிபெயர்ப்பு

பிரேக்ஷகாணீந்திரியாணி — (உண்மையில்) இந்திரியங்கள் பார்க்கும் பார்வையாளர்களே ஆவார்கள்.

பொருள்

இந்தச் சூத்திரம், பொதுவான அனுபவத்திற்கு முரணாகத் தோன்றும் ஒரு ஆழமான உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. வழக்கமாக, நம்மைச் சுற்றியுள்ள உலகத்தைப் பார்க்கும் கருவிகளாகவே கண்கள், காதுகள் போன்ற இந்திரியங்களை நாம் கருதுகிறோம்; அவை வெளியே உள்ள பொருட்களை உணரும் சாதனங்கள் என்று நினைக்கிறோம். ஆனால் காஷ்மீர சைவத்தின் திரிகா தத்துவத்தின்படி, உண்மையான நிலைமை இதற்கு நேர்மாறானது. இந்திரியங்கள் வெளியே பார்க்கவில்லை; மாறாக, அவை அகத்தே உள்ளன. ஒவ்வொரு இந்திரியமும் ஒரு தனித்த 'பிரேக்ஷகர்' அல்லது சாட்சியாகச் செயல்படுகிறது. அவை தங்களுக்குரிய குறிப்பிட்ட உலகங்களைத் தனித்தனியாகக் கவனித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. கண் ஒளியையும் வடிவத்தையும் மட்டும் பார்க்கிறது; காது ஒலியை மட்டும் கேட்கிறது. இவ்வாறு, ஒவ்வொரு இந்திரியமும் தனக்கென ஒரு தனி உலகத்தை உருவாக்கி, அதனை ஒரு சாட்சியாக நின்று கவனித்து வருகிறது.

இதன் மூலம் நாம் உணர வேண்டிய உண்மை என்னவென்றால், நாம் ஒரே ஒரு உலகில் வாழ்வதில்லை; மாறாக, நம் இந்திரியங்களின் எண்ணிக்கைக்கு ஏற்ப பல உலகங்களை ஒரே நேரத்தில் அனுபவித்து வருகிறோம். கண் பார்க்கும் உலகம் வேறு, காது கேட்கும் உலகம் வேறு. இந்த இந்திரியங்கள் வெறும் ஜடமான கருவிகள் அல்ல; அவை சிவத்தின் சுதந்திரமான விழிப்புணர்வின் (Chiti) வெவ்வேறு பரிமாணங்கள் அல்லது வடிவங்கள். அவை ஒவ்வொன்றும் தனித்தனி 'நான்' என்ற உணர்வுடன் செயல்படும் சிறு தெய்வங்கள் போன்றவை. நம்முடைய ஒருமைப்பாட்டை உணரும்போது, இந்தப் பலவகையான பார்வையாளர்களும் உண்மையில் ஒரே ஒரு பேருணர்வின் (Supreme Consciousness) வெவ்வேறு கோணங்கள் என்பதை நாம் புரிந்து கொள்கிறோம். உலகம் என்பது நம்மிடமிருந்து பிரிந்த ஒரு பொருள் அல்ல; அது நம் இந்திரியங்கள் எனும் சாட்சியர்களால் உருவாக்கப்பட்டு, அவர்களாலேயே காணப்படும் ஒரு நாடகமாகும்.

சிந்தனை

இன்றைய நாள் முழுவதும், உங்கள் புலன்களை வெவ்வேறு 'பார்வையாளர்களாக' மாற்றி உணர்ந்து பாருங்கள். கண்கள் திறந்திருக்கும் போது, "கண் எனும் சாட்சி இப்போது வடிவங்களையும் நிறங்களையும் பார்க்கிறது" என்று உணருங்கள். காதுகள் கேட்கும் போது, "காது எனும் தனி பார்வையாளர் ஒலிகளைக் கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறது" என்று உணருங்கள். ஒவ்வொரு புலனும் தனக்கென ஒரு தனி அறையில் அமர்ந்து, தனக்கென ஒரு தனி உலகத்தை வேடிக்கை பார்ப்பது போல் உணர்ந்து கொள்ளுங்கள்.

இவ்வாறு கவனிக்கும் போது, "நான் பார்க்கிறேன்" அல்லது "நான் கேட்கிறேன்" என்ற ஒற்றைப் பொதுவான உணர்வு உடைந்து போவதை நீங்கள் காண்பீர்கள். அதற்குப் பதிலாக, பல தனித்தனி பார்வைகள் ஒரே நேரத்தில் நடப்பதை உணர்வீர்கள். இந்தப் பிரிவினை உங்களுக்குள் ஒரு வினாவை எழுப்பும்: இவ்வளவு வெவ்வேறு பார்வையாளர்களையும் (இந்திரியங்களையும்) யார் கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்? இந்தப் பல சாட்சிகளுக்கும் பின்னால் உள்ள ஒரே பேருணர்வை, அந்த இறுதி சாட்சியை நோக்கி உங்கள் கவனம் திரும்பும். இதுவே அணுபாயத்தில் உள்ள ஆழமான தியானமாகும்.