Sutra 3.19

തർജ്ജമ

ക-വർഗ്ഗം മുതലായ അക്ഷരസമൂഹങ്ങളിൽ മാഹേശ്വരൻ മുതലായവർ പശുക്കളുടെ (ജീവാത്മാക്കളുടെ) മാതാക്കളാണ്.

അർത്ഥം

ഈ സൂത്രം ഭാഷയുടെയും ചിന്തയുടെയും അടിത്തറയായ വർണങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ഗഹനമായ സത്യം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. സാധാരണഗതിയിൽ നാം അക്ഷരങ്ങളെ വെറും ശബ്ദങ്ങളായോ ആശയവിനിമയത്തിനുള്ള ഉപകരണങ്ങളായോ മാത്രം കാണുന്നു. എന്നാൽ കാശ്മീര ശൈവപരമ്പരയിൽ, 'ക' മുതൽ 'ഹ' വരെയുള്ള വർണങ്ങൾ പരശിവന്റെ ചൈതന്യത്തിന്റെ സ്പന്ദനങ്ങളാണ്. ഇവിടെ 'മാഹേശ്വരൻ' എന്നത് ശിവന്റെ ഐശ്വര്യശക്തിയെയോ പരമചൈതന്യത്തെത്തന്നെയോ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഈ അക്ഷരങ്ങൾ ജീവാത്മാക്കളായ 'പശുക്കളുടെ' മാതാക്കളാണെന്ന് പറയുന്നത്, നമ്മുടെ വ്യക്തിത്വവും ലോകബോധവും രൂപം കൊള്ളുന്നത് ഈ ദിവ്യശബ്ദബീജങ്ങളിൽ നിന്നാണെന്നർത്ഥം.

നമ്മുടെ ചിന്തകൾ, വികാരങ്ങൾ, അനുഭവങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം ഈ അക്ഷരങ്ങളുടെ സംയോജനത്തിലൂടെയാണ് പുറത്തുവരുന്നത്. നാം പലപ്പോഴും ഈ ചിന്തകളിൽ കുടുങ്ങി താനാര് എന്ന മറന്നുപോകുന്നു. എന്നാൽ ഈ സൂത്രം ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്, ഈ ചിന്തകൾക്കും വാക്കുകൾക്കും പിന്നിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നത് ശിവന്റെ മാതൃശക്തിയാണെന്നാണ്. പശുവിനെ (ജീവാത്മാവിനെ) പോറ്റി വളർത്തുന്ന അമ്മയെപ്പോലെ, ഈ ദിവ്യശബ്ദതരംഗങ്ങൾ നമ്മുടെ അസ്തിത്വത്തെ നിലനിർത്തുകയും അതിലൂടെ അന്തിമമായി നമ്മെ വീണ്ടും ശിവങ്കലേക്ക് നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അക്ഷരങ്ങൾ പരശിവന്റെ തന്നെ പുറപ്പാടുകളാണ്; അവയിൽ നിന്ന് വേറിട്ടൊരു ലോകമില്ല.

ധ്യാനം

ഇന്ന് സംസാരിക്കുമ്പോഴോ ചിന്തിക്കുമ്പോഴോ ഓരോ ശബ്ദത്തിനും പിന്നിലുള്ള മൗനത്തെ ശ്രദ്ധിക്കുക. ഒരു വാക്ക് ഉച്ചരിക്കുമ്പോൾ, അത് വെറും ശബ്ദമല്ല, മറിച്ച് ശിവചൈതന്യത്തിൽ നിന്ന് ഉയിരെടുക്കുന്ന ഒരു സ്പന്ദനമാണെന്ന് ഭാവിക്കുക. "ഞാൻ" എന്നോ "ലോകം" എന്നോ ചിന്തിക്കുമ്പോൾ, ആ ചിന്ത ഉദിക്കുന്നതിന് മുൻപുള്ള നിമിഷത്തിൽ, ആ ചിന്തയെ പ്രസവിക്കുന്ന ദിവ്യമായ മാതൃശക്തിയെ (മാഹേശ്വരിയെ) അനുഭവിക്കാൻ ശ്രമിക്കുക. വാക്കുകൾ നിങ്ങളെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ചങ്ങലകളല്ല, മറിച്ച് സ്വതന്ത്രരാക്കുന്ന മാതൃഹസ്തങ്ങളാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുക.