Sutra 3.26

വിവർത്തനം

ശരീരത്തിന്റെ പ്രവൃത്തികൾ തന്നെയാണ് വ്രതം.

അർത്ഥം

ഈ സൂത്രം ആന്തരികമായ യാഗങ്ങളെയോ ബാഹ്യമായ കർമ്മങ്ങളെയോ വ്രതമായി കണക്കാക്കുന്ന സാധാരണ ധാരണയെ മാറ്റിമറിക്കുന്നു. ശൈവ ദർശനപ്രകാരം, ശരീരം കേവലം മാംസവും രക്തവും ചേർന്ന ഒരു ഭൗതിക ഉപകരണമല്ല; മറിച്ച് ശിവചൈതന്യം പ്രകടമാകുന്ന ഏറ്റവും സാക്ഷാത്കരിച്ച രൂപമാണ്. അതിനാൽ, നടക്കുക, ഇരിക്കുക, ഭക്ഷിക്കുക, ശ്വസിക്കുക തുടങ്ങിയ ശരീരത്തിന്റെ സഹജമായ എല്ലാ ചലനങ്ങളും യഥാർത്ഥത്തിൽ ദൈവികശക്തിയുടെ (ശക്തിപാതം) പ്രവർത്തനമാണ്. ഈ ചലനങ്ങളെ ലൗകികമായി മാത്രം കാണാതെ, അവയിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന ദൈവികതയെ തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, ഓരോ ശാരീരിക പ്രവൃത്തിയും ഒരു പുണ്യകർമ്മമായി (വ്രതമായി) മാറുന്നു.

ഇവിടെ 'വ്രതം' എന്നത് ഒരു നിയമം പാലിക്കുന്നതിലൂടെയുള്ള നിർബന്ധിതമായ ആചാരമല്ല, മറിച്ച് ചൈതന്യത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക ഒഴുക്കിലുള്ള ജാഗ്രതയാണ്. സാധകൻ തന്റെ ശരീരത്തെ തനിക്ക് വേറിട്ട ഒന്നായി കാണുന്നത് നിർത്തുമ്പോൾ, ശരീരം ചെയ്യുന്ന ഓരോ കാര്യവും ശിവന്റെ നൃത്തമായി അനുഭവപ്പെടുന്നു. ബാഹ്യമായ ശുദ്ധീകരണ കർമ്മങ്ങളിലൂടെയല്ല, മറിച്ച് ശരീരപ്രവൃത്തികളെത്തന്നെ ശിവചൈതന്യത്തിന്റെ പ്രകടനമായി കാണുന്ന ദൃഷ്ടിമാറ്റത്തിലൂടെയാണ് യഥാർത്ഥ വ്രതം നിർവഹിക്കപ്പെടുന്നത്. ഇത് അണുപായത്തിലെ (Anavopaya) ഒരു ഉന്നതാവസ്ഥയാണ്, ഇവിടെ ശരീരം തന്നെ ക്ഷേത്രമാകുന്നു.

ധ്യാനം

ഇന്ന് നിങ്ങൾ നടക്കുമ്പോൾ, ഓരോ ചുവടും വെക്കുന്നത് 'ഞാൻ' എന്ന അഹങ്കാരമല്ല, മറിച്ച് ശിവചൈതന്യം തന്നെയാണ് ഈ ശരീരത്തിലൂടെ നീങ്ങുന്നത് എന്ന് ഭാവന ചെയ്യുക. കാലുകൾ നിലത്ത് മുട്ടുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന സ്പർശനവും, പേശികൾ ചുരുങ്ങുന്നതും വികസിക്കുന്നതും ശിവശക്തിയുടെ സ്പന്ദനമായി അനുഭവിക്കുക. "ഈ നടത്തം എന്റെ വ്രതമാണ്, ഇതിൽ ലൗകികതയില്ല, ഇത് പൂർണ്ണമായും ദൈവികമാണ്" എന്ന ഉറച്ച ബോധത്തോടെ ഓരോ ചലനവും ചെയ്യുക. ശരീരം പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ അതിനെ നിരീക്ഷിക്കുന്നവൻ മാത്രമായിരിക്കുക, പ്രവർത്തിക്കുന്നവനല്ല.