Sutra 3.27

വിവർത്തനം

കഥ ജപഃ.

അർത്ഥം

ഈ സൂത്രത്തിൽ 'കഥ' എന്ന പദം സാധാരണ അർത്ഥത്തിലുള്ള കഥകളെയോ പുരാണങ്ങളെയോ മാത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ല, മറിച്ച് പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഉത്ഭവവും പരിണാമവും ലയവും വിവരിക്കുന്ന ശിവതത്ത്വത്തിന്റെ നിരന്തരമായ പ്രവാഹത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. 'ജപഃ' എന്നാൽ മന്ത്രത്തിന്റെ ആവർത്തനം എന്ന അർത്ഥത്തിൽ, ഇവിടെ അത് ബാഹ്യമായ ഉച്ചാരണമല്ല, മറിച്ച് ചൈതന്യത്തിന്റെ സ്വാഭാവികമായ സ്പന്ദനമാണ്. അതായത്, ലോകത്തിൽ സംഭവിക്കുന്ന ഓരോ സംഭവവും, ഓരോ കഥയും വാസ്തവത്തിൽ ശിവന്റെ ലീലാവിനോദമാണെന്നും അത് ഒരേ ഒരു ചൈതന്യത്തിന്റെ വിവിധ രൂപങ്ങളാണെന്നും തിരിച്ചറിയുന്ന അവസ്ഥയാണ് ഇവിടെ ജപമായി മാറുന്നത്.

ഒരു സാധകന് തന്റെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ കാണുന്ന സുഖദുഃഖങ്ങൾ, ബന്ധങ്ങൾ, സംഘർഷങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം വെറും യാദൃശ്ചിക സംഭവങ്ങളല്ല, മറിച്ച് പരമശിവൻ തന്നെ തന്നെത്തന്നെ അറിയാനും അനുഭവിക്കാനും നടത്തുന്ന ഒരു നിരന്തരമായ കഥാപറച്ചിലാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുകയാണ് ഇതിന്റെ കാതൽ. ഈ ദൃഷ്ടി ഉറച്ചാൽ, മനസ്സ് ബാഹ്യവസ്തുക്കളിൽ അലിയുന്നതിനു പകരം, എല്ലാറ്റിലും ശിവനെ കാണുന്ന ഒരു നിരന്തരമായ ധ്യാനാവസ്ഥയിലേക്ക് ഉയരുന്നു. ഇതാണ് അണുവോപായത്തിൽ പറയുന്ന 'കഥാജപം'; ലോകം മുഴുവൻ ഒരു മന്ത്രമായി മാറുന്ന അവസ്ഥ.

ചിന്തനം

ഇന്നത്തെ ദിവസത്തിൽ നിങ്ങൾ കേൾക്കുന്ന ഓരോ സംഭാഷണത്തെയും കാണുന്ന ഓരോ സംഭവത്തെയും 'ശിവകഥ'യായി കാണാൻ ശ്രമിക്കുക. ആരെങ്കിലും സംസാരിക്കുമ്പോഴോ അല്ലെങ്കിൽ എന്തെങ്കിലും സംഭവിക്കുമ്പോഴോ, "ഇത് വെറും ഒരു സംഭവമല്ല, ഇത് ശിവൻ പറയുന്ന കഥയാണ്, ഇതിലൂടെ അദ്ദേഹം എന്ത് വെളിപ്പെടുത്തുന്നു?" എന്ന് സ്വയം ചോദിക്കുക. ഈ ചോദ്യം നിങ്ങളുടെ ബോധത്തെ സംഭവങ്ങളുടെ ഉപരിതലത്തിൽ നിന്ന് അകത്തേക്ക്, അതായത് എല്ലാ കഥകളുടെയും ഉറവിടമായ ചൈതന്യത്തിലേക്ക് തിരിക്കും. ഓരോ നിമിഷവും ഒരു മന്ത്രജപം പോലെ വിശുദ്ധമാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ജീവിക്കുക.