Sutra 3.27
ଅନୁବାଦ
କଥା ହେଉଛି ଜପ ।
ଅର୍ଥ
ଏହି ସୂତ୍ରଟି ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଅଭ୍ୟାସର ଏକ ଉଚ୍ଚ ସ୍ତରକୁ ସୂଚିତ କରେ, ଯେଉଁଠାରେ ବାହ୍ୟ ଶବ୍ଦ କିମ୍ବା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ମନ୍ତ୍ରର ପୁନରାବୃତ୍ତି ଆବଶ୍ୟକ ହୁଏ ନାହିଁ । ସାଧାରଣତଃ ଜପ ବୋଲି ଆମେ କୌଣସି ପବିତ୍ର ଶବ୍ଦକୁ ବାରମ୍ବାର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ ବୁଝୁ, କିନ୍ତୁ ତ୍ରିକ ଦର୍ଶନ ଅନୁଯାୟୀ, ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ସାଧକ ସଚେତନତାର ସେହି ଅବସ୍ଥାରେ ପହଞ୍ଚନ୍ତି ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ କଥାବାର୍ତ୍ତା, ଚିନ୍ତା ଏବଂ ଅନୁଭୂତି ସିଧାସଳଖ ଭାବରେ ଶିବଙ୍କ ସହିତ ଜଡ଼ିତ ହୋଇଥାଏ, ସେତେବେଳେ ସାଧାରଣ କଥା ହିଁ ଜପରେ ପରିଣତ ହୋଇଯାଏ ।
ଏଠାରେ 'କଥା' କେବଳ ଗପ ନୁହେଁ, ବରଂ ଏହା ହେଉଛି ଚେତନାର ସ୍ୱତଃସ୍ଫୂର୍ତ୍ତ ପ୍ରବାହ । ଯେତେବେଳେ ଦ୍ୈତଭାବ (ଦ୍ୱୈତ ବୋଧ) ଦୂର ହୋଇଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଜଣେ ଯାହା କହନ୍ତି କିମ୍ବା ଶୁଣନ୍ତି, ତାହା ସମସ୍ତକିଛି ପରମ ସତ୍ୟର ପ୍ରକାଶ ଭାବରେ ଅନୁଭୂତ ହୁଏ । ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, ଜୀବନର ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶବ୍ଦ ଏକ ପୂଜା ପାଲଟିଯାଏ, କାରଣ ସାଧକ ଜାଣନ୍ତି ଯେ କଥା କହୁଥିବା ମଧ୍ୟ ଶିବ ଏବଂ ଯାହା କୁହାଯାଉଛି ତାହା ମଧ୍ୟ ଶିବ । ଏହା ଅଣବୋପାୟର ଏକ ସୂକ୍ଷ୍ମ ରୂପ, ଯେଉଁଠାରେ ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତି ଏତେଟି ପରିଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥାଏ ଯେ ସାଧାରଣ ବ୍ୟବହାର ମଧ୍ୟ ଧ୍ୟାନରେ ପରିଣତ ହୁଏ ।
ଚିନ୍ତନ
ଆଜି ଦିନ ଧରି ଯେତେବେଳେ ମଧ୍ୟ ଆପଣ କାହା ସହିତ କଥା ହେବେ କିମ୍ବା କୌଣସି ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବେ, ସେତେବେଳେ ସଚେତନ ଭାବରେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତୁ ଯେ ଏହି ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକ କେବଳ ବାୟୁର କମ୍ପନ ନୁହେଁ, ବରଂ ଏଗୁଡ଼ିକ ଚେତନାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିବା ପବିତ୍ର ଧ୍ୱନି ଅଟେ । ପ୍ରତ୍ୟେକ କଥାକୁ ଏକ ମନ୍ତ୍ର ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ ଏବଂ ନିଜକୁ ଏହି କଥାବାର୍ତ୍ତାର ମାଧ୍ୟମ ମାତ୍ର ଭାବନ୍ତୁ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କର ସାଧାରଣ କଥୋପକଥନ ମଧ୍ୟ ଏକ ଗଭୀର ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଜପରେ ପରିଣତ ହେବ ।
A contemplative reading in the spirit of the Kashmir Shaivism (Trika / non-dual Tantra) tradition — an aid to reflection, not a substitute for a living teacher or the classical commentaries.