Sutra 3.29

വിവർത്തനം

ആർ അവിപത്തിൽ (അതായത്, ശുദ്ധമായ ചൈതന്യത്തിൽ) സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നുവോ, അവനാണ് ജ്ഞാനത്തിന് കാരണഭൂതൻ.

അർത്ഥം

ഇവിടെ 'അവിപത്ത്' എന്ന പദം പതനമില്ലാത്ത അവസ്ഥയെ, അതായത് മാറ്റമില്ലാത്ത ശിവതത്ത്വത്തെയോ പരമമായ ചൈതന്യത്തെയോ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. സാധാരണഗതിയിൽ മനുഷ്യൻ ബാഹ്യലോകത്തേക്കും ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങളിലേക്കും ചിതറിപ്പോകുമ്പോഴാണ് 'വിപത്ത്' അഥവാ പതനം സംഭവിക്കുന്നത്. എന്നാൽ, തന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപമായ ശിവനിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നവൻ, ബാഹ്യമായ ഗ്രന്ഥപഠനത്താലോ തർക്കങ്ങളാലോ അല്ല, മറിച്ച് ആന്തരികമായ ആ സ്ഥിരതയിലൂടെയാണ് യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനത്തിലേക്ക് എത്തുന്നത്.

ഈ സൂത്രം ജ്ഞാനത്തിന്റെ ഉറവിടം ബാഹ്യമായ വിദ്യാഭ്യാസമല്ല, മറിച്ച് ആത്മീയമായ കേന്ദ്രീകരണമാണെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. ചിത്തവൃത്തികൾ ശാന്തമായി, ചൈതന്യം തന്നിൽ തന്നെ ലയിച്ചുനിൽക്കുമ്പോൾ, അവിടെ സ്വയം പ്രകാശിക്കുന്ന പ്രജ്ഞയാണ് ഉദിക്കുന്നത്. അത്തരം ഒരു അവസ്ഥയിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന യോഗിക്ക് മാത്രമേ പരമമായ സത്യത്തെ ഗ്രഹിക്കാൻ കഴിയൂ; കാരണം ജ്ഞാനം ഒരാൾ നേടിയെടുക്കുന്ന ഒരു വസ്തുവല്ല, മറിച്ച് സ്വന്തം സ്വരൂപത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുമ്പോൾ സ്വാഭാവികമായി പ്രകാശിക്കുന്ന ഒന്നാണ്.

ചിന്തനം

ഇന്ന് ദിവസം മുഴുവൻ, ഏതെങ്കിലും ഒരു പ്രവൃത്തി ചെയ്യുമ്പോൾ അല്ലെങ്കിൽ ആരോടെങ്കിലും സംസാരിക്കുമ്പോൾ, മനസ്സ് ബാഹ്യവസ്തുക്കളിൽ ചിതറിപ്പോകുന്നുണ്ടോ എന്ന് സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിക്കുക. മനസ്സ് പല ദിക്കിലേക്കും ഓടാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ, ഉടൻ തന്നെ ശ്രദ്ധയെ തിരികെ കൊണ്ടുവന്ന്, "ഞാൻ ഈ പ്രവൃത്തി ചെയ്യുന്ന ചൈതന്യമാണ്" എന്ന ബോധത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കാൻ ശ്രമിക്കുക. ബാഹ്യലോകത്തേക്കുള്ള പതനം (വിപത്ത്) തടഞ്ഞ്, ആന്തരികമായ ആ സ്ഥിരതയിൽ (അവിപത്ത്) കുറച്ചു നേരമെങ്കിലും തുടരാൻ കഴിയുമോ എന്ന് പരീക്ഷിക്കുക; ആ നിമിഷങ്ങളിലാണ് യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനം വിരിയുന്നത്.