Sutra 3.32

ಅನುವಾದ

ಆ (ಬಾಹ್ಯ ಚಟುವಟಿಕೆಯ) ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಸಂವೇದಕನಾದ ಭಾವದಿಂದ (ಅಥವಾ ಸಾಕ್ಷಿ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಿಂದ) ಅದನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಬಾರದು.

ಅರ್ಥ

ಈ ಸೂತ್ರವು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಾಧನೆಯ ಅಂತಿಮ ಹಂತವಾದ ಅನುಪಾಯ ಅಥವಾ ಅನವೋಪಾಯದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ತತ್ವವನ್ನು ಬೋಧಿಸುತ್ತದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಸಾಧಕನು ಧ್ಯಾನ ಅಥವಾ ಏಕಾಗ್ರತೆಯ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವಾಗ, ಬಾಹ್ಯ ಪ್ರಪಂಚದ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಅಥವಾ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಎದ್ದುಬರುವ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ತಡೆಯಲು ಅಥವಾ ನಿರಾಕರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಶಿವಸೂತ್ರಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಹತ್ತರವಾದ ಸತ್ಯವನ್ನು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸುತ್ತವೆ: ನಿಜವಾದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವು ಚಟುವಟಿಕೆಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವುದರಲ್ಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಆ ಚಟುವಟಿಕೆಯ ನಡುವೆಯೂ ತನ್ನ ನಿಜವಾದ ಸ್ವರೂಪವಾದ 'ಸಂವೇತ್ತೃ' ಅಥವಾ ಸಾಕ್ಷಿ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಂಡಿರುವುದರಲ್ಲಿದೆ. ಹೊರಗಿನ ಪ್ರಪಂಚ ಚಲಿಸಲಿ, ಮನಸ್ಸು ಆಲೋಚಿಸಲಿ, ಆದರೆ ಅದನ್ನು ದಮನಿಸಲು ಅಥವಾ ಹೊರಹಾಕಲು ಯತ್ನಿಸಬಾರದು.

ಇದರ ತಾತ್ಪರ್ಯವೇನೆಂದರೆ, ನೀವು ಕೇವಲ ದೇಹ ಅಥವಾ ಮನಸ್ಸಲ್ಲ, ನೀವು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ 'ಅರಿವು' ಮಾತ್ರ. ಒಂದು ವೇಳೆ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಕ್ರಿಯೆ ಅಥವಾ ಆಲೋಚನೆ ಉದಯಿಸಿದರೆ, ಅದನ್ನು ಶತ್ರುವಾಗಿ ಕಂಡು ಹೋರಾಡುವ ಬದಲು, ಅದನ್ನು ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ವೀಕ್ಷಿಸಿ. ಆ ಅರಿವೇ ಶಿವನ ಸ್ವರೂಪ. ಅರಿವಿನಿಂದ ಬೇರೆಯಾಗಿ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ದೃಢ ನಿಶ್ಚಯವಿದ್ದಾಗ, ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಬಂದರೂ ಹೋದರೂ ಆಂತರಿಕ ಶಾಂತಿಗೆ ಭಂಗ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ನಿರಾಕರಣೆಯ ಪ್ರಯತ್ನವೇ ದ್ವೈತವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಸ್ವೀಕಾರ ಮತ್ತು ಸಾಕ್ಷಿ ಭಾವವೇ ಅದ್ವೈತದ ಸ್ಥಿತಿ.

ಚಿಂತನೆ

ಇಂದಿನ ದಿನದುದ್ದಕ್ಕೂ, ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ಆಲೋಚನೆ ಬಂದಾಗ, ಅದನ್ನು ತಡೆಯಲು ಅಥವಾ ಬದಲಾಯಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಡಿ. ಬದಲಾಗಿ, "ಈ ಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಯಾರು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ?" ಅಥವಾ "ಈ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ಯಾರು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ?" ಎಂದು ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಆ ಅರಿವಿನಲ್ಲಿಯೇ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯಿರಿ. ಚಟುವಟಿಕೆ ಹೊರಗೆ ನಡೆಯಲಿ, ಆದರೆ ಒಳಗೆ ನೀವು ನಿಶ್ಚಲವಾದ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಉಳಿಯಿರಿ ಎಂಬ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಿ.