Sutra 3.39

തർജ്ജമ

ചിത്തസ്ഥിതിവച്ഛരീരകരണം ബാഹ്യേഷു.

അർത്ഥം

ഈ സൂത്രം അണവോപായത്തിന്റെ (വ്യക്തിഗതമായ പ്രയത്നത്തിന്റെ) പരിധിയിൽ നിന്ന് ഉയർന്നുവരുന്ന ഒരു ഗാഢമായ സത്യത്തെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. 'ചിത്തസ്ഥിതിവത്' എന്ന പദം ശരീരവും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും ബാഹ്യലോകത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന രീതി മനസ്സിന്റെ ആന്തരികാവസ്ഥയെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. നമ്മുടെ ശരീരഭാഷയും ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനവും പുറംലോകവുമായുള്ള ഇടപെടലും യഥാർത്ഥത്തിൽ നമ്മുടെ ചിത്തത്തിന്റെ അല്ലെങ്കിൽ ബോധത്തിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള കമ്പനങ്ങളുടെ പ്രതിഫലനം മാത്രമാണ്. മനസ്സ് ശാന്തവും ഏകാഗ്രവുമാണെങ്കിൽ, ശരീരവും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും സ്വാഭാവികമായും സമതുലിതമായി പ്രവർത്തിക്കും; മനസ്സ് വിക്ഷിപ്തമാണെങ്കിൽ, ബാഹ്യപ്രവർത്തനങ്ങളും അസ്ഥിരമാകും.

കാശ്മീര ശൈവതത്വപ്രകാരം, പുറമെയുള്ള ലോകവും നമ്മുടെ ശരീരവും വേറിട്ടുനിൽക്കുന്ന വസ്തുക്കളല്ല, മറിച്ച് ചൈതന്യത്തിന്റെ തന്നെ വികാസങ്ങളാണ്. 'ബാഹ്യേഷു' എന്നത് പുറമെയുള്ള വസ്തുക്കളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അവയുമായുള്ള നമ്മുടെ ബന്ധം നിർണ്ണയിക്കുന്നത് നമ്മുടെ ആന്തരിക ബോധാവസ്ഥയാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, ലോകത്തെ മാറ്റാനോ ശരീരത്തെ നിർബന്ധിച്ചു നിയന്ത്രിപ്പാനോ ശ്രമിക്കുന്നതിനേക്കാൾ പ്രധാനം ചിത്തത്തെ അതിന്റെ സ്വാഭാവികമായ ശിവസ്വരൂപത്തിൽ ഉറപ്പിക്കുക എന്നതാണ്. ചിത്തം ശിവനിൽ ലയിച്ചാൽ, ശരീരവും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും ലോകത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ തന്നെ അത് ഒരു യജ്ഞമായി മാറുന്നു; അവിടെ ചെയ്തലും ചെയ്യുന്നവനും തമ്മിലുള്ള ഭേദം ഇല്ലാതാകുന്നു.

ധ്യാനം

ഇന്ന് നിങ്ങൾ ഏതെങ്കിലും ഒരു പ്രവൃത്തിയിൽ ഏർപ്പെടുമ്പോൾ, അത് എത്ര ചെറിയ കാര്യമായാലും, നിങ്ങളുടെ ശരീരചലനങ്ങളിലും ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ ഉപയോഗത്തിലും നിങ്ങളുടെ മനസ്സിന്റെ നിലവാരം എങ്ങനെ പ്രതിഫലിക്കുന്നു എന്ന് സാക്ഷിയായി നിന്ന് നിരീക്ഷിക്കുക. നിങ്ങൾക്ക് ക്ഷോഭം തോന്നുമ്പോൾ ശരീരം എങ്ങനെ മുറുകുന്നു, സമാധാനം തോന്നുമ്പോൾ ശ്വാസവും ചലനങ്ങളും എങ്ങനെ മൃദുവാകുന്നു എന്ന് ശ്രദ്ധിക്കുക. പുറമെയുള്ള കാര്യങ്ങളെ മാറ്റാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിന് മുൻപ്, ആദ്യം ചിത്തത്തെ ഒരു നിമിഷം സ്ഥിരപ്പെടുത്തുക. "എന്റെ മനസ്സ് ശാന്തമാകുമ്പോൾ, എന്റെ പ്രവൃത്തികൾ സ്വാഭാവികമായും യോജിപ്പുള്ളതാകുന്നു" എന്ന തിരിച്ചറിവോടെ ഓരോ ചലനത്തെയും ബോധപൂർവ്വം നടത്തുക.